Saturday, November 04, 2006

Ζώντας εντόνως

H ζωή είναι ένα πειραματικό ταξίδι που γίνεται παρά τη θέλησή μας. Είναι ένα ταξίδι του πνεύματος μέσα από την ύλη· καθώς το πνεύμα ταξιδεύει, ο άνθρωπος βιώνει μέσα από το πνεύμα τη ζωή. Κι έτσι, υπάρχουν ψυχές ονειροπόλες που έχουν ζήσει, πιο έντονα, πιο πλατιά, πιο συνταρακτικά από άλλες που έζησαν την εξωτερική ζωή. Αυτό που μετράει είναι τ' αποτέλεσμα: ό,τι νιώσαν οι αισθήσεις, αυτό βιώθηκε μονάχα. Μπορεί να επιστρέψει κανείς το ίδιο κουρασμένος από ένα όνειρο, όσο κι από μια εργασία ορατή.
Ποτέ δεν ζει κανείς τόσο πολύ όσο όταν σκέπτεται πολύ.
Αυτός που στέκεται στη γωνιά της αίθουσας χορεύει μ' όλους τους χορευτές. Τα βλέπει όλα, κι επειδή τα βλέπει όλα, τα ζει όλα. Καθώς τα πάντα, στην ουσία τους και στην κατάληξή τους, δεν είναι παρά η δική μας αίσθηση, η επαφή μ' ένα κορμί αξίζει όσο και η όψη του, ή μέχρι κι η απλή ανάμνησή του.
Χορεύω, λοιπόν, όταν βλέπω να χορεύουν.

27 Comments:

Blogger anticipointed said...

Καταπληκτική γραφή. Συγχαρητήρια και καλή αρχή!!

2:41 AM  
Blogger Anonymous said...

Μια διευκρίνηση παρακαλώ: τα κείμενα είναι γραφές ή αντιγραφές;

τα σέβη μου

Anonymous

4:04 AM  
Blogger Bernardo Soares said...

Aν δεν ήμουν ο Soares θα ήταν αντιγραφές απ' τον Soares. Μα κι ο Soares ποτέ δεν ήταν ο Soares.

4:12 AM  
Blogger Anonymous said...

Επειδή, αγαπάτε μάλλον τον Pessoa, σαν αναγνώστης του μπλογκ σας, θα ήθελα να μου έχετε πει, πως αυτό που διαβάζω, είναι απόσπασμα από κείμενό του. (Και όχι ολόκληρο το κείμενο: δηλαδή, μια καθαρά δική σας ερμηνεία πάνω σ' αυτό: κάτι, που προσωπικά πιστεύω, δεν θα άρεσε στον δημιουργό του: αλλά αυτό, είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.) Και το γράφω αυτό, μιας και διαβάζοντάς το, μπερδεύτηκα στην αρχή για το αν αυτό που διαβάζω είναι από τον ίδιο τον Pessoa, ή είναι γραμμένο «κατά τον τρόπο του» που λένε κι γάλλοι (κάτι που θα μπορούσε να είχε συμβεί, αν κάποιος ενέτασσε το κείμενο στο πνεύμα του συγγραφέα, και στο γνωστό του παιχνίδι με τις διάφορες περσόνες που χρησιμοποίησε κατά καιρούς). Εξού και η πρώτη μου ερώτηση. Εκ των υστέρων, ανέτρεξα στο βιβλίο, και βεβαιώθηκα ότι πρόκειται για αντιγραφή μέρους κειμένου του [Φερνάντο Πεσσόα, Το Βιβλίο της Ανησυχίας, Εκδ. Αλεξάνδρεια, Επιλογή κειμένων, Πρόλογος, μετάφραση: Άννυ Σπυράκου, σελ.161-162, Αθήνα 1989]. Και για να ολοκληρώσω τα ήδη πολλά, να πω, πως τα γράφω όλα αυτά, γιατί στις βόλτες μου στο δίκτυο, έτυχε να συναντήσω κείμενα άλλων, που δεν αναφερόταν πουθενά η πηγή τους, κάτι που πέρα από αντιδεοντολογικό, είναι και παραπλανητικό.

τα σέβη μου

Anonymous

7:05 AM  
Anonymous Novalis said...

Μα γιατί μπερδεύεσαι Ανώνυμε, γιατί περιορίζεσαι; Το κείμενο του Bernardo Soares είναι. Και γιατί να μην πούμε πως ο Bernardo Soares έγραψε έναν βιβλίο για τον, πως τον είπες, Πεσσόα;
Ας πούμε, και τον Δον Κιχώτη ο Πιέρ Μεϋνάρ τον έγραψε.

Η γραφή απελευθερώνει.

1:16 PM  
Blogger Bernardo Soares said...

Αγαπητέ anonymous πίστεψέ με, έχω κι εγώ αλλεργία στη λογοκλοπή. Αν τα ποστ αυτά τα ποστάριζα με οποιοδήποτε άλλο ψευδώνυμο και χωρίς να έχω τιτλοφορήσει το μπλογκ «Το μπλογκ της ανησυχίας του Μπερνάντο Σουάρες, βοηθού λογιστή στη Λισαβώνα», τότε θα διέπραττα απάτη. Τώρα είναι προφανές ότι παίζω ένα παιχνίδι, φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που λάτρευε να παίζει με τις περσόνες, έναν άνθρωπο που αν ζούσε σήμερα θα είχε πενήντα διαφορετικά μπλογκ.

1:35 PM  
Blogger Anonymous said...

Κοιτάξτε: κανένα θέμα πίστης δεν τίθεται. Απλά: Φανταστείτε, πόσο πιο εύκολο θα ήταν όλο, αν δηλώνατε εξ αρχής, ότι αντιγράφετε απόσπασμα κειμένου άλλου, χρησιμοποιώντας μετάφραση άλλου, και βάζοντας τίτλο δικό σας (κάτι, που κακή τη πίστη, λέγεται και: «του αλλάζω τα φώτα»). Τότε, ο όποιος αναγνώστης για τον οποίο και προορίζετε το κείμενο, θα ήξερε το πώς και το γιατί της ιστορίας που φτιάχνετε. Αλλά, έτσι, μόνο συγχύσεις και αρνητικές σκέψεις δημιουργούνται. Και αυτά τα γράφω, γιατί δεν καταλαβαίνω ακόμη το προφανές του παιχνιδιού σας, όπως λέτε (πραγματικά δεν το καταλαβαίνω). Ακούγομαι θυμωμένος και είμαι κάπως, γιατί πιστεύω (το αυτονόητο) ότι με το δικό μας υλικό μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά τις δουλειές των άλλων, θα πρέπει να τις σεβόμαστε όταν θέλουμε να τις αναδείξουμε και να αποδώσουμε τιμές. Κι εσείς, παρόλο που λέτε ότι κάτι τέτοιο θέλετε, εγώ τουλάχιστον, δεν το είδα. (Επιπολαιότητα διέκρινα, με κόλλυβα άλλου.)
Και για να κλείσω, να το πω κι αλλιώς: αφού μπήκατε στον κόπο να το φτιάξετε, φτιάξτε το ολόκληρο. Και σε τίποτα δε θα χάσει ο αξιομνημόνευτος, κι εσείς θα χαρείτε που δείχνετε σ’ αυτούς που δεν τον ξέρουν, έναν αγαπημένο σας συγγραφέα.

τα σέβη μου

Anonymous

3:41 PM  
Anonymous Anonymous said...

Εν πρώτοις:
"Ποτέ δεν ζεί κανείς τόσο πολύ όσο όταν σκέπτεται πολύ"
>> Φίλε μου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο... Γιά ψάξε το... Η σκέψη δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζωή.
Εν δευτέροις:
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να προσπαθείς να γράψεις πολύ, πάρα πολύ, μα πάρα πολύ ψαγμένα χωρίς να μπορείς. Ασ'το καλύτερα.
Γιατί δεν χαλαρώνεις;
Πιό χαλαρά θά'γραφες πολύ καλύτερα. Εως καλά. Νομίζω μπορείς. Γιά σκέψου το.

7:11 PM  
Anonymous real anonymous said...

hmmm it's starting getting mighty complicated with all this anonymous people...

10:28 PM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Ανώνυμε (νικ)

Θα πρότεινα να αφήσουμε τον Μπερναρντο να κάνει αυτό που κάνει και θέλει να κάνει. Mε την αντιγραφή, ίσως απλά "κουρδίζεται" σ' ένα ύφος και ένα τρόπο γραφής που του αρέσει. Κάποια στιγμή το "κούρδισμα" θα τελειώσει και θα αρχίσουν να γράφονται πιστεύω δυνατά δικά του κείμενα, στην χειρότερη περίπτωση "a la manieur de Pessoa", στην καλύτερη με τον μετασχηματισμό μιας επίδρασης.

Δες το σαν άσκηση ύφους, αν το φόρος τιμής που αναφέρει δεν σου είναι αρκετό.

Θυμήσου μόνο (από τη Φυσική Γυμνασίου ήδη) πως είναι απαραίτητη η απώλεια ενός ποσού ενέργειας (βλπ. αντιγραφή) για να τεθεί σε κίνηση ένα σώμα (μετασχηματισμός).

Αν πάλι δεν καλύπτεσαι με αυτό το παράδειγμα μηχανικής, συνιστώ το "Αναζητώντας τον Φορεστερ" (για την αντίστοιχη σκηνή μόνο - η όλη ταινία είναι απογοητευτική μαλλον)

Φιλικά

Ανώνυμε 2 (των 7:11)

Διαφωνώ με την προσεγγισή σου.

Αν δεν κάνω λάθος στη σκέψη του Πεσσοα έχεις την ακύρωση του 'αστοχου(κατά τη γνώμη μου) τσιτάτου του cogito ergo sum. Ένα πρωθύστερο που που χαντακώνει το ζήσιμο, και το κάνει να σέρνεται πίσω από το άρμα της σκέψης. Αν ερμηνεύω σωστά τη σκέψη του Πεσσόα, και δεν είμαι καθόλου σίγουρος γι' αυτό, μιλά για την εθυγράμμιση των δύο που στην ουσία έχει ως αποτέλεσμα την εξακτίνωση της εμπειρίας σε διαφορετικά επίπεδα με όχημα τον διαλύτη (ή το εφαλτήριο) της σκέψης.

Για τα υπόλοιπα που λες σε παραπέμπω στο σχόλιό μου για τον πρώτο ανώνυμο.

Εξίσου φιλικά

1:11 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Πάντως, Μπερναρντο, θα συνιστούσα αν έχεις τον χρόνο και τη διάθεση να τσεκάρεις και την τελευταία έκδοση του βιβλίου σε μετάφραση της Παπαδήμα που ως μεταφραστική δουλειά ως νεοελληνινκό κειμενο είναι δυο-τρία σκαλιά παραπάνω αυτής της Παπασπύρου. Μια αντιπαραβολή αποσπασμάτων θα σε πείσει δια του λόγου το αληθές.

Από την άλλη βέβαια, you can't teach an old dog new tricks
;)

1:27 AM  
Blogger Anonymous said...

Σκιά που μιλάτε,
διαβάστε ξανά παρακαλώ το πρώτο μου σχόλιο. Όταν, καλή τη πίστη, ρώτησα αν αυτό που διαβάζω είναι γραφή ή αντιγραφή. Μετά, διαβάστε την απάντηση που πήρα. Επειδή δεν την θεώρησα απάντηση αλλά πόζα, ανέτρεξα στο βιβλίο για να βεβαιωθώ (δε θα με χαλούσε καθόλου να γράφει κάποιος κατά τον τρόπο του συγγραφέα: ίσα-ίσα. εξού και μπήκα στον κόπο να το ψάξω). Με την καλή μου πίστη μισή πλέον, έγραψα το δεύτερο σχόλιο (διαβάστε το κι αυτό πάλι). Με την καλή πίστη να έχει πάει κατά διαόλου, μιας και η απάντηση που έλαβα μου φάνηκε παιδαριώδης, έγραψα το τρίτο (και φαρμακερό) σχόλιο. Αυτό είναι όλο. Και θα μου πείτε, γιατί όλο αυτό; Γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γράφουν, κάποιοι που μεταφράζουν, κάποιοι που εκδίδουν, και κάποιοι που κάνουν τον χαβά τους (και τον κάνουν κακά: εκεί είναι που κολλάω). Τώρα, αν κρυμμένοι όλοι κάτω απ' την όποια ανωνυμία προσφέρει το δίκτυο (την οποία και διασκεδάζω χρησιμοποιώντας το Anonymous), νομίζουμε ότι μπορούμε να λέμε και να γράφουμε ό,τι σκατά θέλουμε, τι να πω; Και ας το κάνουμε βρε αδερφέ! Κάτι τρέχει στα γύφτικα... Αλλά να το κάνουμε με τα λόγια άλλου, το θεωρώ κακόγουστο. Δεν απαντώ σ' αυτά που σχολιάζετε, όχι γιατί συμφωνώ ή διαφωνώ, αλλά γιατί σηκώνουν πολλή κουβέντα, και ήδη η ιστορία παρατράβηξε.

τα σέβη μου

Anonymous

4:48 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Δεν αντιδικούμε, φιλτατε ανώνυμε. Σε καμμία περίπτωση.

Προτείνα μόνο ν'αφήσουμε τον Βερνάρδο να πορευτεί επί τω έργω των αντιγραφών του αναγνωρίζοντας του οτι δεν κλέπτει λόγους άλλου παρουσιάζοντας τους ως δικούς του.

Ας τον παρακολουθήσουμε. Αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον..

Ανταποδίδω την αποφώνησή σας.

7:18 AM  
Blogger Bernardo Soares said...

Anonymous, είστε ένα βήμα από το να με ξενερώσετε εντελώς και να σταματήσω. Ένα παιχνίδι είπα να ξεκινήσω που μου φάνηκε ενδιαφέρον. Μου προσάψατε τόσες παραβιάσεις κανόνων και μου κουνήσατε το δάχτυλο λέγοντας μου τόσα «πρέπει» που μου πήρατε πίσω τον ενθουσιασμό.

9:05 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Bernardo προχώρα και στείλε μας όλους στον ψυχίατρο!

9:08 AM  
Blogger Anonymous said...

Bernardo Soares, αν παύσετε το μπλογκ σας, δε θα το κάνετε εξαιτίας μου. Μάλλον θα το κάνετε γιατί αισθανθήκατε ότι κάνατε γκάφα και αρνείστε να το παραδεχτείτε. Πιστέψτε με, με πολλή καλή διάθεση πρωτομπήκα στο μπλογκ σας, και σταδιακά με ξενερώσατε ο ίδιος. Έγραψα και γράφω για πράγματα που θεωρώ τελείως αυτονόητα, και δε μ' αρέσει που το κάνω κιόλας (αλλά θα μου πείτε, διεκδικώντας το αυτονόητο παιδευόμαστε σ' αυτή τη ζωή...) Το παιχνίδι για το οποίο μιλάτε, ακόμη δεν καταλαβαίνω ποιο είναι και εσείς αρνείστε να το ονοματίσετε. Αν το ύφος μου σας φάνηκε ότι περιέχει διδακτισμό (εγώ θα το ονομάζα "θυμωμένο"), μπορεί να είναι κι έτσι (δεν υπεκφεύγω: τα όρια μεταξύ διδακτισμού και παραίνεσης με τον θυμό καπάκι, χάνονται). Τα μπλογκς είναι μια ωραία ιστορία, που όπως όλα, μπορεί να μετατραπούν σε μια κακόγουστη σκατό-ιστορία. Αυτά τα πολλά, και υπόσχομαι να μην επανέλθω.

τα σέβη μου

Anonymous


ΥΓ:ξανά: 1.όταν "κόβουμε" ένα κείμενο, το λέμε, γιατί αλλάζει το νόημά του. 2. Δε βάζουμε τίτλο δικό μας, γιατί αυτός που το έγραψε, αν ήθελε να βάλει τίτλο, θα το είχε ήδη κάνει. 3. η δουλειά του μεταφραστή, όταν γίνεται σωστά, είναι συν-γραφή του κειμένου, και άρα, πολύ σημαντική για να την προσπερνάμε. 4. τα παραπάνω, δεχθείτε τα σαν παραινέσεις χωρίς θυμούς κ.τ.λ.
Καλή συνέχεια.

10:50 AM  
Blogger Bernardo Soares said...

ΟΚ αγαπητέ, σταματώ να ασελγώ πάνω στο πνεύμα του Πεσόα και να υποκλέπτω την πνευματική ιδιοκτησία της μεταφράστριας. Αφήνω τον Πεσσόα στην ησυχία του, αρκετό κακό του έκανα ήδη, βάζοντας τίτλους και κόβοντας τα κείμενα στη μέση. Το μπλογκ αυτό ή θα ήταν ευφορικό ή δεν έχει νόημα να υφίσταται. Να ξέρετε πάντως πως η δημιουργικότητα προέρχεται από το σπάσιμο των κανόνων, τον πειραματισμό, την αναζήτηση. Σωπαίνω λοιπόν και η τάξη αποκαθίσταται.

2:48 PM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

...

3:40 PM  
Anonymous Novalis said...

ο φασισμός της ηλιθιότητας
τι να του πεις του μαλάκα;


Τέλος πάντων, εσύ ξέρεις

5:47 PM  
Blogger kerasia said...

Bernardo, σκατόψυχε και σκατόδειλε,
Θα μείνεις πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνεις μια βραδυά σαν όλες τις βραδυές
χωρίς να σχίσεις τη θολή γραμμή των οριζόντων

Για το μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφάξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εσύ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνεις αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

3:01 AM  
Blogger Bernardo Soares said...

«Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από τους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τα πρόσωπα και τις χειρονομίες, πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά, όπως, τελικά, είναι και τα τοπία.
Εάν φαντάζομαι, βλέπω. Τι παραπάνω κάνω ταξιδεύοντας; Μόνο μια αδυναμία ακραία της φαντασίας δικαιολογεί την μετακίνηση σαν μέσο πλήρωσης των αισθήσεων».

7:00 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Να υποθέσω οτι το προτζεκτ το πήρε ο ανώνυμος και το σήκωσε Bernardo?

6:04 PM  
Anonymous Novalis said...

Ρε Σκιές δεν φέρνουμε ο καθένας κανά φίλο του, να μιλήσει στον Bernardo; Τί λες;

8:21 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Να φέρουμε Νοβαλις, γιατί το πρότζεκτ είναι ωραίο και το χάρηκα σαν ιδέα. Κρίμα που στράβωσε έτσι από την αρχή για τρία σχόλια ενός ανωνύμου.

Είχα σκεφτεί να πάω στου Ολντ Μπόυ και να του πω να έρθει λίγο από δω να βάλει μερικά πράγματα στη θέση τους, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί όσο να 'ναι συνέδεσε με κάποιο τρόπο τη μοίρα του με τη μοίρα του Bernardo με κείνη την παρουσίαση που έκανε στο μπλογκ.

Δεν είμαι σίγουρος όμως αν θα ήθελε να επέμβει. Του είπε βλέπεις αυτό το
"από δω και πέρα είσαι μόνος σου" και στα δικά μου αυτιά ήχησε σαν την ευχή που δίνει ο πατέρας στον γιο όταν πιάνει δουλεια και ρίχνεται στη ζωή χωρίς τη στήριξη πια της οικογένειας.

Προτείνω ν' αφήσουμε από ένα λινκ για τα εδώ σχόλια σε κείνο το ποστ, σε περίπτωση που...

τί λες;

10:27 AM  
Anonymous Novalis said...

(χαίρομαι!)

Οκ, συμφωνώ

10:39 AM  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

οκ, πάμε

11:04 AM  
Blogger Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Ανώνυμε είσαι τόσο ηλίθιος. Bernardo γύρνα πίσω. Περάσαν τόσα χρόνια. Κάναμε και ρυτίδες και μπορούμε να διαβάζουμε καλύτερα. Άντε!

2:24 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home